Dokonanie wynalazku jest innowacją oryginalną. Podobnie oryginalną innowacją jest pierwsze, pionierskie jego zastosowanie, będące praktyczną próbą wartości wynalazku i pierwszym rozwiązaniem wielu trudności, łączących się z jego realizacją. Natomiast wykorzystanie tego wynalazku po raz pierwszy w innych jednostkach to innowacja naśladowcza. Z kolei innowacje odtwórcze mają miejsce wtedy, gdy pracownik samodzielnie dochodzi do rozwiązania już wcześniej przez kogoś znalezionego lub nawet zastosowanego w praktyce na mniejszą lub większą skalę. Często wynika to z braku dostępu do informacji. Płynną granicę między innowacjami twórczymi a naśladowczymi wypełniają wypadki, w których naśladowane wzory podlegają adaptacji, zawierają już pierwiastki samodzielnych uzupełnień lub przekształceń.
W warunkach współczesnego podziału pracy najczęściej występują innowacje będące dziełem wspólnego wysiłku pewnej liczby osób lub instytucji. Często są one zależne od:
- wyższych instancji, czyli są sprężone w górę,
- podległych jednostek (sprężone w dół),
- jednostek organizacyjnych równorzędnych (sprężenie poziome). Przeciwieństwem są zmiany, których wprowadzenie pozostaje całkowicie w mocy i granicach uprawnień jednego człowieka, a w przypadku kierownika nie wymaga nawet współdziałania podwładnych.